Ο θεσμός λαός.....

Δεν σέβεστε τον θεσμό, προσβάλετε τον θεσμό, υποβιβάζετε την έννοια του θεσμού. Αυτές είναι μερικές από τις κορώνες που ακούς από κάθε είδους «θεσμικό παράγοντα» αν τυχόν νοιώσει θιγμένος. Δεν συζητάμε το τι μπορούν να κάνουν και να πουν οι υποστηρικτές των «θεσμικών». Αυτοί είναι «θεσμικότεροι» του «θεσμικού».
Βέβαια ,κυριότερος, ή μάλλον βασικότερος θεσμός λογικά πρέπει να είναι ο λαός, γιατί χωρίς αυτόν οι θεσμοί θα έκοβαν ρόδα μυρωμένα και θεσμικά. Ο θεσμός λαός τα υπομένει όλα ακόμη και την εξαθλίωση που του επιβάλουν οι «θεσμοί» που ο ίδιος δημιούργησε. Γιατί άραγε επιμένει να ανακυκλώνει «θεσμούς» και «θεσμικούς» που τον βασανίζουν, τον προσβάλουν, και τον τσαλακώνουν καθημερινά; Θα μου πεις το βόλεμα, η ανάγκη, το παιδί είναι άνεργο, μια θέση συμβασιούχου και γενικώς σώσε με «θεσμικέ» μου ν’ αγιάσω.
Η ανακύκλωση ελπίδας δημιουργεί περισσότερους ανάλγητους «θεσμικούς», γιατί αυτοί γνωρίζουν άριστα να πατάνε στο πτώμα του θεσμού λαού. Μη μου πεις, ότι δεν ήμαστε πτώματα, γιατί μια θέση στο δημόσιο, μια σύμβαση εργασίας, ή γενικώς ένα ρουσφέτι από τον «θεσμικό», δεν σε καθιστούν αυτόματα και ζωντανή ύπαρξη. Η συνεχής ανακύκλωση ελπίδας από τους «θεσμικούς» έχει εν τέλει ως αποτέλεσμα ο πραγματικός θεσμός να καταντά λαός.

Οι γυναίκες να ζαλώνονται ξύλα και κλαρί από το βουνό, να ανοίγουν φύλλο και να μαγειρεύουνν κροθόπιτες....

Πολλοί είμαστε που νοσταλγούμε την παλιά μας ζωή, τότε που δεν υπήρχαν πολλοί πλούσιοι και πολλοί φτωχοί...Πάνω - κάτω όλοι στο ίδιο μήκος κύματος κινούμασταν. Ωραία θα ήταν να ξαναγύρναγε ο χρόνος, όπως ήμασταν τότε. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. 

Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η  οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με  μπομπότα και μαμάτσα - ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ...

Πόσες Επαρχίες θα κερδίσει το ΚΕΑΔ;

Το περίμενα, αλλά δεν το πίστευα ότι θα δικαιωθώ.

Το ΚΕΑΔ, εμφανίζεται αποδυναμωμένο από τις επιλογές υποψηφίων Έπαρχων, μετά τη σημερινή συνεδρίαση του Κόμματος στους Αγίους Σαράντα….

Κι αυτό φαίνεται στην προχειρότητα υποψηφιότητας στο Δήμο Αγίων Σαράντα με την επιλογή του Βαγγέλη Ζαφειράτη.

Ποντάρει στο Δήμο Χειμάρρας στην αξία του Βασίλη Μπολάνου, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ουδεμία σχέση έχουν με τις προηγούμενες…Εκτός από το ΕΕΜΜ, ο Ντούλες έχει απέναντι και τα 2 μεγάλα κόμματα, ΣΚ και ΔΚ.

Στην Επαρχία Πωγωνίου ο Θανάσης Κύρος θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να κερδίσει τον τωρινό Έπαρχο που κατεβαίνει υποψήφιος με το ΕΕΜΜ.

Μεγάλη μάχη θα γίνει στην Επαρχία Α. Δερόπολης όπου ο Ντούλες κι ενώ είχε τάξει στο Χρήστο Ντούτση αυτή τη θέση, παρόλα αυτά τελευταία στιγμή προτιμήθηκε ο Ηλίας Παπαηλίας. Τη νίκη την έχει σίγουρη ο ανεξάρτητος Παντελής Κουρεμένος, παρότι υποστηρικτής του ΕΕΜΜ, ο Ξέρρας προτιμάει τον Κώστα Κώστα. Έκπληξη θα είναι η υποψηφιότητα του Φίλιππα Ρούτζιου, που κατεβαίνει ανεξάρτητος με πολλές πιθανότητες νίκης..

Στην Επαρχία Κ. Δερόπολης ο Δημήτρης Μαλιούκης δεν έχει καμιά ελπίδα απέναντι στο κατεστημένο του Ξέρρα, άρα το ΕΕΜΜ θα κυριαρχήσει.

Όπως έχουν τα δεδομένα στην Επαρχία Αλύκου ο Χρήστος Καϊσης ήταν το κρυφό χαρτί του Ντούλε, εκτός κι αν ο Χρηστάκης προτιμήσει κάποιο γερό όνομα  από το Αλύκου, γιατί αν κάνει το λάθος και κατεβάσει το Σπύρο Παππά ή τον Ηλία Θανάση έχει χαμένο το παιχνίδι.

Η πιο αμφίρροπη αναμέτρηση αναμένεται στην Επαρχία Δίβρης  με το Σωκράτη Καλτσούνη από τη μεριά ΚΕΑΔ και τον Πέτρο Μπερέτη από το ΕΕΜΜ.

Στην Επαρχία Λιβαδειάς ο Ντούλες επέλεξε τον Ηρώδης Νταλιάνη, αντί του Παντέχη. Δύσκολη επιλογή,  γιατί  το ΕΕΜΜ, κατεβάζει τον Ηλία Καλυβιώτη.

Το ξέρει ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ, ότι στην Επαρχία Φοινίκης με το Σωκράτη Σπύρου ούτε το 30% δεν θα κερδίσει, αλλά δεν υπήρχε και καλύτερη επιλογή απέναντι στο Ζήσο Λούτση του ΕΕΜΜ

Η Επαρχία Μεσοποτάμου με τον επιτυχημένο Θεμιστοκλή Καϊση φαντάζει εύκολη για το ΚΕΑΔ, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία για το ΕΕΜΜ….

Για το Δήμο Δελβίνου και την Επαρχία Τζάρας το ΚΕΑΔ δεν θα κατεβάσει υποψήφιους;;;;

Η Βόρεια Ήπειρος χρειάζεται νέα πολιτική, νέα πρόσωπα...

Βλέπω και σίγουρα θα δείτε από δω και πέρα κι εσείς πραγματικά μεγάλο αγώνα από τους πολιτικούς και τους "αναλυτές" να επιχειρηματολογήσουν κατά της αποχής.
Με λύπη διάβασα επίσης και τις δηλώσεις μερικών για "Δημοκρατία του καναπέ" και για τους αγώνες του λαού μας στο παρελθόν για το δικαίωμα στη ψήφο.
Κανείς δεν μας λέει όμως από αυτούς που κόπτονται για τη Δημοκρατία και τον τόπο μας, πόσοι εμπλεκόμενοι από τα  φαγοπότια εις βάρος μας "πλήρωσαν" ή είναι εκτός πολιτικής σκηνής......
Γιατί όλοι όσοι πάλευαν και παλεύουν για  το μεροκάματο και για τη Βόρεια Ήπειρο βρίσκονται στο περιθώριο, στο δρόμο και στο ταμείο ανεργίας;.
Γιατί τα νιάτα του τόπου μας προχωρούν πρός ένα αβέβαιο μέλλον, χωρίς δουλειά, όνειρα και ελπίδες.;
Αφού τόσα χρόνια αυτοί οι ίδιοι ( οι δήθεν εκπροσωποί μας) που συνεχίζουν δεν κατάφεραν τίποτα, τι θα καταφέρουν από δω και στο εξής ;

Δυστυχώς φταίμε κι εμείς όλα αυτά τα χρόνια που συντηρήσαμε και συντηρούμε τους κλέφτες, τους ψεύτες και τους ανίκανους στις θέσεις τους, συντηρούμε ένα ατελείωτο φαγοπότι εις βάρος όλων όσων αύριο κληθούμε να ψηφίσουμε στο όνομα της Δημοκρατίας, στο όνομα της Βορείου Ηπείρου..... Μάθετε λοιπόν κύριοι ότι η αποχή είναι πολιτική στάση, είναι κραυγή απελπισίας και σθεναρή πράξη αντίστασης απέναντι σε ένα στημένο πολιτικοκομματικό θίασο, σε ένα θέατρο του παραλόγου που τόσα χρόνια παίζετε εις βάρος μας.....
Παύουμε πλέον να δίνουμε άλλοθι σε ένα κατεστημένο που δεν θέλει το καλό του τόπου μας και των κατοίκων αυτού... Σας δίνουμε ένα μύνημα που η τσέπη σας και τα συμφέροντά σας όπως και οι παρατρεχάμενοί σας θα το μεταφράσουν ως αδιαφορία .....
Κάθε φορά θα γίνεται πιο δυνατό, πιο ηχηρό μέχρι να σας σπάσει τα τύμπανα.
ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΩΡΑ.
Θέλουμε νέους πολιτικούς, νέες ιδέες, νέα πολιτική στάση απο ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ.
Η ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ θέλει νέο αίμα......

Όμηροι στην τυραννία -δημοκρατία των άλλων

Όμηροι στην τυραννία -δημοκρατία των άλλων. Την γνωρίζω αυτή την τύχη,και νομίζω ότι την επέλεξα,και το λέω δειλά, γιατί έγινε σε πολύ μικρή ηλικία. Και πολλοί ήταν οι πειρασμοί που με παίδεψαν.

Ήδονές και λεφτά και αναγνώριση,και όταν δεν ενδώσεις σ’αυτά, σου στέλνουν έναν πετροπόλεμο διαρκείας για να σε κάμψουν.
Και σου τα παίρνουν όλα. Και τους κόπους,και την αξιοπρέπεια,και τη δουλειά ,και προσπαθούν, ακόμη και για το κουράγιο σου, το τελευταίο καταφύγιο της ψυχής σου. Αν ράψουμε τα στόματά μας, θα μας κατατάξουν στους ψυχικά ασταθείς και απροσάρμοστους και θα μας στείλουν σε θεραπεία.
Η τόλμη και το θάρρος θα μετονομαστούν σε αυτοκαταστροφικές τάσεις. Πίστεψες ποτέ πως θα γινόσουν αυτοκινούμενος χωρίς να σε λιθοβολήσουν;  Ή όπως μου έλεγε ένας συμμαθητής μου σε σχετική συζήτηση, με περισσότερο συναισθηματισμό από τους παγερούς συμπολίτες μας, για ποια πατρίδα;

Ποιόν βλέπεις να αξίζει τη θυσία σου;
Ποιος δεν τιμωρείται όταν τολμά να ζει στον δικό του πλανήτη, με τους δικούς του νόμους;
Ποιος δεν τραβά τότε πάνω του τον φθόνο των ανίκανων;αν βρήκες πικρή ή ανούσια αυτή την αμβροσία,μπορείς ακόμη να το μετανιώσεις.
Το θέλεις όμως;
Πόση αξία έχουν οι χάντρες και τα καθρεφτάκια τους;
Πόσο κοστολογούνται οι αυταπάτες τους και η δουλεία τους στον εγωισμό;
Και με τι θα τα άλλαζες;
Με την ακεραιότητα; με την ευσπλαχνία;
Με την συνείδηση;
Με την οξυδέρκεια;
Ξέρω πως είναι όταν φτάνεις εδώ,η κάθε μέρα περνά επάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί.Και υποψιάζομαι ποιο βήμα θα έφερνε την αποσυμφόρηση από αυτήν την ένταση.Να αρχίσεις να τους ποδηγετείς χωρίς έλεος.
Να τους δυναστεύεις για να σε σέβονται.Και είναι ένα ακόμη σταυροδρόμι αυτό,άλλο ένα δίλλημα. Η διαφορά του ηγέτη από τον ήρωα.
Και όσο δεν αποφασίζεις, ζεις στην αφάνεια,αόρατος. Αόρατοι είναι και οι άνεμοι,αλλά τη δουλειά τους την κάνουν. Κινούν τα ύδατα, μεταφέρουν τους σπόρους και την υγρασία,και ισοπεδώνουν τις ανθρώπινες κατασκευές πότε-πότε.

Δε πολύ φοβούμαι εγώ, γιατί έκαμα ευχέλαιο στο σπίτι...

Δεν είναι πολύς καιρός που κατέβηκα στο χωριό μου κι έκανα μια σαββατιάτικη πρωινή βόλτα στα σοκάκια του μαχαλά μου. Ήθελα να ξαναβρώ τις γνώριμες εικόνες τής ζωής μου, αλλά κυρίως για να μυρίσω ανοιξιάτικη αμυγδαλιά και βασιλικό...
Βρήκα την Κίτσαινα στην αυλή της,  ογδόντα χρονών και βάλε, διπλωμένη στα δύο να σαρώνει το σκασμένο τσιμέντο με μια από κείνες τις παλαιικές κίτρινες σκούπες που πίστευα ότι έχουν εξαφανιστεί από χρόνια.
(Αλήθεια, που τις πουλάνε;) Αφού μιλήσαμε για τα παιδιά και τα εγγόνια μας και έλυσα αντίστοιχες απορίες της, (αυτή στην πάνω γειτονιά, εγώ στην κάτω, δυο άλλοι κόσμοι) τη ρώτησα τι γίνετε με τις εκλογές κι αν θα πάει να ψηφίσει.....
-Τι να ψηφίσω, μου λέει - με τους χαραμοφάγηδες. Δεν είναι καλά στα λογικά τους!!!!!
Όλοι κοιτάν την τσέπη τους και μια λάμπα στο δρόμο να μην τρούμε τα μούτρα μας το βράδυ δε βάζουν.

Και συνέχισα να την ρωτάω μισοαστεία, μισοσοβαρά πως τα πάει με την οικονομική κρίση και πως βλέπει τα πράγματα σήμερα και το ΔΝΤ.
Δεν ήμουν διόλου σίγουρη ότι καταλάβαινε τι σήμαιναν οι όροι αυτοί, όμως η Κίτσαινα ήξερε καλά διότι μού απάντησε ακαριαία: «Δε πολύ φοβούμαι εγώ, γιατί έκαμα ευχέλαιο στο σπίτι.»

Δεν πρόλαβα να γελάσω, διότι κάτι από την κουβέντα της με άφησε άναυδη.
Τόσο απλά λοιπόν θα μπορούσαν να ήταν όλα; Δέκα λέξεις όλες κι όλες κολλημένες η μια δίπλα στην άλλη, περιέγραψαν με θαυμαστή ακρίβεια τον δήθεν περίπλοκο κόσμο μας και τη θέση μας μέσα σ’ αυτόν. Ήταν μια φράση χωρίς ίχνος περιττολογίας, χωρίς πολιτικά, ιδεολογικά ή οικονομοτεχνικά φτιασιδώματα.
Μια απλή, μικρή, φαινομενικά αφελής κουβέντα κάποιας γιαγιάς του χωριού μου, που όμως καθόριζε αφοπλιστικά τα όρια του καλού και του κακού, του διαβολικού και του θεϊκού. Κι αφού περίγραψε τον κόσμο, κατάταξε αμετάκλητα στο στρατόπεδο τού Διαβόλου αυτούς που (σε τελευταία ανάλυση, όπως λέγαμε τον καιρό της Μαρξιστικής μας θητείας) ανήκουν πράγματι εκεί. Με την ίδια λιτή φράση καθόρισε παράλληλα τα μέσα και τα όρια της δικής της άμυνας.
Η Κίτσαινα δεν έχει τη γνώση κάποιου υπουργού, την επιστημονική επάρκεια ενός οικονομολόγου ή το εύρος της πληροφόρησης κάποιου δημοσιογράφου.
Έχει όμως κάτι άλλο, πολύ σοβαρότερο από όλα τούτα τα βαρύγδουπα μαζί. Το σοφό ένστικτο τού απλού βασανισμένου ανθρώπου, που πατά σε στέρεες βάσεις ζωής. Κι αυτό το ένστικτο τη βοηθά να διαθέτει το δυσκολότερο όλων. Καθαρή εικόνα του κόσμου.
Πόσες χιλιάδες ώρες έχουμε καταναλώσει ακούγοντας και διαβάζοντας εμβριθείς αναλύσεις από πολιτικούς, για τον υπερπατριωσμό μερικών....., για να καταλήξουμε ότι στην πραγματικότητα δεν ξέρει κανένας τίποτα; Ε λοιπόν, η Κίτσαινα ξέρει το βασικότερο. Ξέρει τον εχθρό. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι, μέσα από τους δαιδάλους της γνώσης και της πληροφόρησης ακόμα τον ψάχνουμε, αν υποτεθεί ότι θέλουμε πραγματικά να τον βρούμε.

Θα ρωτήσετε τώρα: «Κι αν δεχτούμε ότι η γριά ξέρει τον εχθρό, σημαίνει πως κατέχει και τον τρόπο να τον αντιμετωπίσει;» Απαντώ όχι, αλλά προχωρώ τον ίδιο συλλογισμό: «Μπορούν όμως να τον αντιμετωπίσουν αυτοί που δεν τον ξέρουν καν;» Βεβαίως, κανένας μας δεν είναι τόσο υπερβατικός ώστε να πιστεύει ότι η πολιτική και οικονομική κρίση δεν θα αντιμετωπιστεί με αγιασμούς και ευχέλαια. Είδατε όμως πως κι η γριούλα, παρά την αναμφισβήτητη πίστη της, είχε επίγνωση των περιορισμών. Ευχέλαιο για τη χώρα δεν ζήτησε, μόνο για το σπίτι της.
Ίσως γιατί η έσχατη γραμμή άμυνας δεν είναι η εθνική οικονομία (χαμένη μάχη αυτή), αλλά η ψυχή μας που βρίσκει στερνό καταφύγιο κάτω απ’ τη στέγη της εστίας. Κι αν κάποιοι υποστηρίξουν ότι στην οικονομία δεν χωρούν θεωρίες συνομωσίας με εχθρούς, φίλους, αγίους και διαβόλους, δεν δέχομαι την παραμικρή συζήτηση για το γεγονός ότι αυτή η κρίση έχει στείλει στρατιές δαιμόνων εναντίον της ψυχής και της ανθρώπινης συνείδησης μας. Κοιτάξτε γύρω σας…
Τον εχθρό ψάχνω κι εγώ, μήπως στη συνέχεια (δια της ατόπου) αντιληφθώ και κανέναν φίλο…

Άλλη μια χαμένη ψήφος....Αποχή!!!!

Δεν θα πάρω με την σειρά τα ψηφοδέλτια, ούτε θα περιμένω στην ουρά, ούτε θα παραδώσω την ταυτότητά μου να εγγραφούν σωστά τα στοιχεία μου για το εκλογικό μου «δικαίωμα». 

Αρνούμαι. Και ναι, αυτή την φορά δεν το κάνω με κανένα ίχνος ενοχής. Αυτή την φορά δεν θα μπω στο παραβάν, ούτε θα κλειστώ στο σπίτι εκείνη την Κυριακή. 

Αντιθέτως θα βάλω την πανοπλία της συνείδησης και θα βγω στα καφενεία που συναθροίζονται υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που θεωρούν ότι  η άθλια ύπαρξή τους πήρε βαρύτητα λόγω της ανάγκης του κάθε καημένου επικεφαλής να κλείσει ψηφοδέλτιο, και θα φτύσω. 

Όπλα δεν έχω για να τους πολεμήσω, αλλά ούτε το δικαίωμα να τους απαγορεύσω την κάθοδο τους στην πολιτική, έχοντας όλοι τους κατά αυτόν τον τρόπο, υπογράψει συμβόλαιο με την κατοχική κυβέρνηση της χώρας. 

Το δικαίωμα του εκλέγειν ανήκει σε μία χώρα ελεύθερη. Σε μία χώρα σκλαβωμένη είναι αποδοχή της κατάστασης και διαιώνιση της σκλαβιάς με τις ευχές του όχλου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από οποιονδήποτε θέλει να λέγεται ελεύθερος και ευσυνείδητος  άνθρωπος. Κάθε φορά δίνουμε την ψήφο μας, στου βρόντου, χωρίς να αλλάξει κάτι, χωρίς να δούμε κάτι διαφορετικό....ίδια πρόσωπα, ίδιες μάσκες, ίδιες "πολιτικές"....

Όσο για το ερώτημα: «Θα αλλάξει κάτι με την αποχή;», που λέγεται ελαφρά τη καρδία από ραγιάδες απαίδευτους, η απάντηση είναι: «Η αποχή είναι η ψήφος υπέρ του τόπου σου». Και αυτός ο τόπος δεν χώρεσε ποτέ σε παραβάν, ούτε σε κάλπη, ούτε στο όνομα του κάθε υποτακτικού που κορδώνεται για την υποψηφιότητά του. Δεν διεκδικείται με εξουσία σε όσα παζάρια της Δημοκρατίας κι αν την έχουν σύρει. Δεν μπαίνει, που να πάρει, σε ποσοστά κομμάτων. Ή την έχεις 100% στο αίμα σου ή δεν την έχεις καθόλου.    

Να ’μουν ένας απλός άνθρωπος

Να ’μουν ένας απλός άνθρωπος ήθελα από παιδί.
Να χαίρομαι με το ξημέρωμα και να κοιμάμαι με την μία όταν η νύχτα πέσει.
Να βλέπω την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων.
Σαν απλός άνθρωπος να ζήσω. Πώς περιπλέχθηκε τόσο η ζωή και πόσο φόρτωσε το κεφάλι μου με ερωτήματα που ακόμα δεν βρήκα απαντήσεις, ούτε που κατάλαβα.
Μία πρόσθεση και μία αφαίρεση ήθελα να ξέρω για να μπορώ να βάζω και να βγάζω από την σκέψη μου ό,τι εγώ θεωρούσα ότι πρέπει να μείνει ή να φύγει.
Κι όμως ήρθε η διαίρεση και ο πολλαπλασιασμός με τα χρόνια ,που κάνουν τα πράγματα δύσκολα όταν πρέπει ως απλός άνθρωπος να αποφασίσω.

Εκεί λοιπόν που θέλω με την μία να διαγράψω την πολιτική ως έννοια και ως πράξη έρχονται στο μυαλό μου πολιτικά πρόσωπα που έβαλαν τον άνθρωπο πάνω από την πολιτική άσχετα αν στο τέλος το πλήρωσαν ακριβά. Εκεί που λέω όχι όπλα, όχι στρατός, έρχονται στα μάτια μου σαν ταινία, φωτογραφίες ασπρόμαυρες παλικαριών που ώρες-ώρες ήθελα να τους μοιάσω. 

Θέλω κάποιες στιγμές να κάνω την οριστική αφαίρεση από την ψυχή μου μιας χώρας που τίποτα δεν είναι από αυτό που θεωρώ ουσιαστικά καταφύγιο και βλέπω την γριά με το ζαλίκι στην πλάτη και το αμούστακο να πηγαίνει νυχτερινό μετά το συνεργείο και ξαφνικά η αφαίρεση γίνεται πολλαπλασιασμός.

Ένας απλός άνθρωπος μιας ασήμαντης χώρας ήθελα να ήμουν για να γίνει η διαβίωσή μου πιο εύκολη, πιο απλή. Να μην έχει νέους που όλο ρωτάνε «Γιατί» και να μην έχει μεροκαματιάρηδες που να λένε «Δόξα τω Θεώ». Να ζουν όλοι σε ένα «Ωχ αδελφέ» για να γίνουν και οι δικές μου αριθμητικές πράξεις πιο απλές και πιο σίγουρες για το αποτέλεσμα. 

Κάνω την σούμα κάθε βραδάκι για να ετοιμαστώ για τον ύπνο του Δικαίου και εκεί που η αφαίρεση έχει τον πρώτο λόγο και επιτέλους φθάνω μηδέν, το χαρτί γίνεται πυκνογραμμένο κείμενο πράξεων ανθρώπων που μηδενίζουν το δικό μου μηδέν.

Ένας απλός άνθρωπος ήθελα να είμαι. Να βλέπω τα πράγματα απλά με ένα συν και ένα πλην. Πώς με μπέρδεψαν οι άνθρωποι αυτής της χώρας. Τους προσθέτω τη μία μέρα και τους αφαιρώ την επόμενη. Μα αυτοί όλο διαιρούνται στα εύκολα και συνάμα γίνονται ένα σώμα και πολλαπλασιάζονται στα δύσκολα. Λες και οι αριθμητικές πράξεις γίνανε μόνο από αυτή την χώρα για αυτήν την χώρα. 

Αυτή η χώρα, που σαν απλό άνθρωπο σε αφαιρεί και ως απλός άνθρωπος εσύ της προσθέτεις.

Άραγε όταν ράψω το στόμα μου θα με ακούσει κανείς;

Άραγε όταν ράψω το στόμα μου θα με ακούσει κανείς;

  Φυσικά  και όχι. Γιατί εγώ έχω παίξει ως πιόνι στο παιχνίδι τους και πλέον η οποιαδήποτε κίνηση εντυπωσιασμού ή ακόμα  και απόγνωσης δεν θα έχει καμία σημασία για κανέναν.

Πιόνια νέας κοπής μπήκαν στο παιχνίδι που με ένα απλό σύνθημα της νίκης στο χέρι μπαίνουν ως πρωτοσέλιδα στον εγχώριο στρατευμένο Τύπο.

Το τραγικό  δεν είναι ότι τα χάσαμε όλα, ότι κρεμάσαμε τα όνειρα μας στην αποθήκη, ότι ποτέ πια δεν θα νιώσουμε περήφανοι για αυτό που είμαστε, αλλά ότι ούτε η απόγνωσή μας δεν πουλάει πια.
Ακόμα  και αν ράψουμε το στόμα μας, ακόμα  και αν λουστούμε με βενζίνη, ακόμα και αν κάνουμε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, ακόμα και αν κάνουμε κατάληψη στο νομίμως δικό μας άσυλο, θα είμαστε αόρατοι. Είναι σκληρό τώρα που τα βλέπουμε όλα ξεκάθαρα μπροστά μας κανείς, μα κανείς, να μην μας βλέπει.

Ταξίδι της επιστροφής στον ελεύθερο εαυτό σου!

Ξυπνάς ένα πρωί και κοιτάς τις αλυσίδες στα πόδια σου...Κάποτε άφησες να στις φορέσουν..."στολίδια!" σου είπαν.  "Για να μη σε χάσω!" . Θυμάσαι που χαμογελούσες τότε αυτάρεσκα...Τις συνήθισες...Φορούσαν κι άλλοι...πολλοί! άλλωστε είδες πως δεν σε εμπόδιζαν στα δικά σου ταξίδια. Κάποιες φορές σε βοηθούσαν να γυρίζεις στο μικρό σου σημείο...να μη χάνεσαι...Σήμερα πρόσεξες τα σημάδια.  Πολύς ο καιρός...έγραψαν στο δέρμα σου!

Προχωράς στο μπάνιο...ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου και κοιτάς στον καθρέπτη.  Τρομάζεις στην αρχή..."ποιος είσαι;" ρωτάς το είδωλό σου. Σου απαντά με την ίδια ερώτηση...τρομαγμένο μοιάζει κι αυτό! Κοιτάς επίμονα τα μάτια σου...Ψάχνεις τα ίχνη σου στο βλέμμα τους...αυτό δεν αλλάζει!..."εντάξει...σε βλέπω! μη φοβάσαι...όλα καλά! όλα εδώ! συνέχισε να βλέπεις...ίσως κάποτε μάθεις "γιατί;"..."από πού κι ως πού;"..."  Ξεκινάς μια πορεία αναγνωριστική στην όψη σου...δίχως φιλαρέσκεια...ψάχνεις σημάδια. Υπάρχει μια χαραμάδα στη ματιά σου...πρόσφατη. Θα την αγνοήσεις ώσπου να παλιώσει...Ένα σημαδάκι κάτω από τα χείλη σου...μικροσκοπικό και στρογγυλό, μιλά με τη φωνή του μπαμπά σου "μη ξύνεσαι παιδί μου! θα μείνει σημάδι!"...έμεινε! έχει και παρέα...ένα ίδιο στο μέτωπο. Ψάχνεις τη μικρή ουλή που κρύβεται στην εξωτερική άκρη του δεξιού σου ματιού, σαν δάκρυ που λοξοδρόμησε την ώρα που κοιμόσουν...έχει το σχήμα του. Τον πόνο δεν τον θυμάσαι. Το αίμα μόνο, που κυλούσε ζεστό και τα μάτια του μικρού σου αδελφού που γέμιζαν δάκρυα και φόβο όταν σε είδε σιωπηλή και ματωμένη πίσω από το τζάμι που είχε σπάσει. Κάποια σημάδια έχουν φωνές, άλλα κραυγές κι άλλα μορφές σιωπηλές...πόνο που θυμάσαι και πόνο που ξεχνάς...Εντάξει...το παιδί που ήσουν κάποτε ζει ακόμα μέσα σου...θυμάται!

Φτιάχνεις καφέ. Στο μπαλκόνι σου έχει έρθει ήδη ο ήλιος...καυτός, αυγουστιάτικος! άργησες πάλι...ανάβεις τσιγάρο. Γυρίζεις τον διακόπτη...κλείνεις τις θύμησες, ανοίγεις τη μουσική. Ταξιδεύεις με τον καπνό. Αόρατη...άυλη...Προσπαθείς σκληρά να αγνοήσεις τον απόηχο της προχθεσινής σας κουβέντας. Διαρκώς προσπαθείς. Δεν το καταφέρνεις πάντα. Είναι μια φράση του που καρφώθηκε στη σκέψη σου, όπως τα αγκάθια από τα βάτα στα πόδια σου, πριν από χρόνια, τότε που κουτρουβαλιάστηκες στη ρεματιά ακολουθώντας δυο πεταλούδες. Σημάδια δεν άφησαν αλλά θυμάσαι αμυδρά τον πόνο...αλλιώτικος...τσουχτερός! Σαν αυτή τη φράση που από προχθές περονιάζει το μυαλό σου και διαχέεται παντού!..."πρέπει να μάθεις να σέβεσαι την ελευθερία που σου δίνουν!"......;;;!!!

Ανάβεις κι άλλο τσιγάρο. Χαλαρώνεις τα λουριά του θυμού σου ατενίζοντας ασύνορο ορίζοντα! Ανασαίνεις βαθιά...ελεύθερα! Οι σκέψεις σου ξεπηδούν αυθαδιάζοντας..."πότε διαπραγματεύτηκες την ατομική σου ελευθερία;"."πότε παρέδωσες τίτλους ιδιοκτησίας;", "πότε είπες..."θα πηγαίνω μέχρι εκεί που με αφήνεις." ;". Ο θυμός σου σφίγγει κι άλλο...σε πνίγει! Παρεξηγήθηκαν οι εκπτώσεις που έκανες στα "θέλω" σου και πίστεψαν πως μπορουσαν να τα αγοράσουν όλα φθηνά...κάποια τα άρπαξαν χωρίς κόστος. Θυμώνεις κι άλλο...ανεξέλεγκτα...θυμώνεις με σένα που αφήνεσαι και θεωρείς δεδομένο πως όλοι γνωρίζουν πως η Αγάπη ζει πάντα ελεύθερη! Αν την περιορίσεις αρρωσταίνει και πεθαίνει. Φταις που ακόμα δεν έμαθες πως κάποιοι δεν ξέρουν! Με το βλέμμα στο απέραντο γαλάζιο ανασαίνεις διαρκώς...αντίδοτο στις τοξίνες που σε δηλητηριάζουν!

Μαζεύεις όπως όπως κάτι ξεχειλωμένα όνειρα, τα στριμώγνεις μέσα σ' ένα παλιό κουτί και τα κρύβεις στο πατάρι, πίσω από την παλιά τσάντα με τα κουβαδάκια των παιδιών. Μεγάλωσαν πια και σταματήσατε, εδώ και πολύ καιρό, να φτιάχνετε μαζί, πύργους στην άμμο! Θυμάσαι; από μια φυγή επέστρεφες και τότε... Βγάζεις τις αλυσίδες. Τα σημάδια θα μείνουν...ο πόνος θα ξεχαστεί. Απλά...χωρίς στολίδια...σημαδεμένα τα πόδια σου σε οδηγούν έξω...κοιτάς τη θάλασσα...διαλέγεις ένα κύμα... στην τύχη, το παίρνεις αγκαλιά κι ανοίγεσαι...φεύγεις πάλι...ξεκινάς ξανά το ταξίδι της επιστροφής στον ελεύθερο εαυτό σου!  Να δούμε πόσο θα μας πάρει αυτή τη φορά...Τι σημάδια θα μείνουν...

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα....

Μία πρόταση στον "πολύ" κύριο Ντούλε και σε κάθε ραμολιμέντο (γερασμένο μυαλό) της πολιτικής ζωής αυτής της χώρας. Η πρότασή μου είναι απλή: "Όποιο πολιτικός από αυτούς της "κλίκας" στηρίζει η κατεβαίνει υποψήφιος, να φέρει πίσω τα  εκ. ευρώ που δόθηκαν τη δεκαετία του '90 για τη Βόρεια Ήπειρο και χάθηκαν...να δώσει πίσω τα λεφτά που δίνονται για τις επαρχίες και δε φαίνονται πουθενά".

Απλή και δίκαιη πρόταση.
Αφού τα χρήματα χάθηκαν, ενώ κάποιοι είχαν την ευθύνη να τα διατηρήσουν (τουλάχιστον) και όχι να τα... εξαφανίσουν.
Κύριοι "Ομονίτες", και κάθε άλλος που τολμά να παίζει με τη νοημοσύνη μας: Είστε υπεύθυνοι ως πολιτικοί; Είστε υπεύθυνοι ως άντρες;
Αν ναι, σταματήστε να βυσοδομείτε στην κοινή λογική.
Φέρτε τα λεφτά πίσω... Εσείς τα είχατε, από εσάς χάθηκαν κι εσείς είστε υποχρεωμένοι να τα επιστρέψετε, είτε από εκεί που τα "βάλατε", είτε από εκεί που τα "δώσατε", είτε από εκεί που τα "πετάξατε"...
Έτσι έχουν τα πράγματα κύριοι "πολιτικοί", πολιτικούς να σας κάνει ο θεός......

Πολύτιμο ον μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους

Μπορεί να έχω ταυτότητα, ΑΦΜ, εθνικότητα καταγεγραμμένη (δεν ξέρω από ποιον), αλλά νιώθω μειονότητα μέσα στα γεωγραφικά, αλλά και στα κοινωνικά όρια της χώρας. Δεν είμαι σε ομάδα, αλλά ούτε ανήκω σε πολιτικό χώρο. Δεν έχω κοινά ενδιαφέρονται με κανέναν και το μόνο που με δένει με τους υπόλοιπους είναι η γλώσσα. Θρησκεία δεν έχω επιλέξει αλλά τις σέβομαι όλες. Ο τόπος που θεωρώ πατρίδα απαρτίζεται από τις μνήμες μου και από πλάσματα (ζωντανά και νεκρά) που θα τα υπερασπιστώ με απόλυτο πάθος μέχρι το τέλος.

Γνωρίζω ότι για την χώρα μου είμαι πολύτιμο ον μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους και έχω πλήρη συναίσθηση ότι για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα είμαι μία μετακινούμενη καμπύλη στις δημοσκοπήσεις τους. Ποτέ άλλωστε δε με ρώτησαν ποιον θεωρώ κατάλληλο και ποιον αυστηρά ακατάλληλο για σκεπτόμενους ενηλίκους. Πολλοί με δελέασαν από τα εφηβικά μου χρόνια να ακολουθήσω την πολιτική τους γραμμή, μα όταν άρχισα να κάνω ερωτήσεις μου είπαν ότι η έξοδος είναι πρώτη πόρτα αριστερά όπως θα βγαίνω. Δε με έχουν ρωτήσει ποτέ πώς νιώθω για ένα σωρό πράγματα....
 Και όταν πεθάνω δεν θα έχω το δικαίωμα να ζήτησω να θαφτώ κάτω από την βελανιδιά που παλιά σκαρφάλωνα επάνω της, αλλά θα με παραχώσουν σε ένα νεκροταφείο και οι δικοί μου θα πληρώνουν ενοίκιο.
Δεν θα καταγραφτώ ποτέ ως μειονότητα γιατί κανένα σύστημα, εθνικό και διεθνές, δεν ταιριάζει στην περίπτωση μου. Είμαι σαν την μερίδα πατάτες που βρίσκεις σε κάθε κατάλογου εστιατορίου. Χωρίς gourmet γεύση, χωρίς ιδιαίτερο χρώμα και πάντα σε χαμηλή τιμή. Τόσο αναλώσιμο είδος και τόσο σίγουρα υπαρκτό, που κανείς δεν μου δίνει και ούτε πρόκειται να μου δώσει σημασία στα καλοστρωμένα τους γεύματα μιλώντας, ανάμεσα σε άλλα, για μειόνοτητες.